همه را بيازمودم ز تو خوشترم نيامد                         چو  فروشدم  به  دريا چو  تو  گوهرم نيامد

   سر خنب‌ها  گشادم ز هزار خم چشيدم                        چو شراب سرکش تو  به لب و سرم نيامد

چه عجب  که در دل من گل و ياسمن  بخندد                 که سمن بري لطيفي چو تو در برم نيامد

ز پيت  مراد خود را  دو سه روز ترک کردم                        چه مراد  ماند زان پس که ميسرم نيامد

دو سه روز شاهيت را چو شدم غلام و چاکر                به جهان نماند شاهي که چو چاکرم نيامد

   خردم گفت برپر ز مسافران گردون                              چه شکسته پا نشستي که مسافرم نيامد

چو پريد سوي بامت ز تنم کبوتر دل                               به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نيامد

چو پي کبوتر دل به هوا شدم چو بازان                           چه هماي ماند و عنقا که برابرم نيامد

برو اي تن پريشان تو وان دل پشيمان                            که ز هر دو تا  نرستم دل ديگرم نيامد

"مولوی"